Waar hemel aarde kust / Wouter Ribbels
Locatie ’t Schietgat Lunteren
In het westelijk deel van de Goudsberg is een smalle, langwerpige kom in het landschap ontstaan door zandafgraving. De naam verwijst naar schietoefeningen die hier vroeger werden gehouden. Als we van de rand naar beneden kijken, lijkt in de diepte iets te glinsteren. We kunnen afdalen en op onderzoek uitgaan.
Beneden vinden we de installatie met de poëtische titel ‘Waar Hemel Aarde Kust’ van beeldend kunstenaar en theatermaker Wouter Ribbels. Ribbels werkt veelal op locatie, waarbij kwetsbaarheid, vergankelijkheid en tijdloosheid terugkerende thema’s zijn. Het landschap is in het werk van Ribbels een actieve speler. In ’t Schietgat reflecteren omringende bomen, wolken en zonlicht in drie grote spiegels van verschillend formaat. We zien de hemel vanuit een ander perspectief.
De installatie openbaart zich in steeds weer andere gedaanten, afhankelijk van de weersomstandigheden. Het nodigt uit tot reflectie over onze verhouding tot het landschap, tot de tijd, tot onze herinneringen, tot onszelf. Het maakt de verbinding tussen mens, landschap en tijd op een tastbare manier zichtbaar.
Ribbels refereert met dit werk op deze specifieke locatie ook aan het fenomeen ‘schijngrondwaterspiegel’; een wateroppervlak, ontstaan door een ondoorlatende leemlaag hoog boven het grondwaterniveau waardoor het regenwater niet weg kan sijpelen. Dit heldere water maakte ooit vruchtbare landbouw en nederzettingen mogelijk op de hogere gedeelten van de Veluwse stuwwallen.
Gedicht door Wouter Ribbels
door de roerloosheid ervan lijkt het alsof ze er altijd al zijn geweest: dit is ons thuis
en toch zien we de hemel zoals we die nog niet eerder hebben gezien
de bomen vanuit een ander perspectief
het blauw, wellicht jagende wolken of het grijs
erin staand kunnen we er ook omheen,
en worden we deelgenoot van deze vergrote, veranderde ruimte.
en terwijl de omgeving verandert door het verloop van het seizoen
stand van de zon
het weer
zo veranderen het licht, de kleuren, ook de geuren, zelfs het geluid:
geen moment is tegelijkertijd hetzelfde
het is niet water dat voor reflectie zorgt
dit spiegellicht is meer
Wouter Ribbels woont in Wageningen en studeerde daar ooit af aan de Wageningen Universiteit in o.a. economie en voorlichtingskunde en specialiseerde zich daarin op theater. Daarbuiten was hij ondertussen al ruim actief in de weer met theater, theatervormgeving en beeldend werk (o.a. etsen). Ook volgde hij een theaterregieopleiding. Hij maakt, regisseert, doet de vormgeving ervan. Sinds 2007 ook actief op gebied van LandArt/installaties/site specific art en werd daarin o.a. gecoached door Chris Peterson, Lisanne Sloots, Francine Bal e.a.
Thema’s zijn vaak: fragiliteit, kwetsbaarheid, vergankelijkheid, het tijdelijke en tijdloze, het onherhaalbare, puurheid, licht(heid), herinnering, bezinning, reflectie, spel met de elementen en de ruimte. Op zoek naar een vorm van poezie en de plek van de mens in een roerige wereld, heeft zijn werk ook een filosofische en maatschappelijke kant. Raakvlakken ‘minimalistic art’, Japanse tuinkunst, ‘conceptual art’, ‘landart’.
Van voorjaar tot herfst zijn mestkevers actief. Ze vormen bolletjes uit verse hopen paarden- of koeienmest en begraven die in de grond als voedsel voor henzelf en hun larven. Heitje Scheleberg is de ideale plek om er een te spotten. En wat voor een! Kunstenaarsduo DWAZEDENKERS maakte een onwerkelijk groot exemplaar.
Janneke Kornet
Marjolein Witte
Op een open plek langs het fietspad van de Lunterse Bosweg zijn vierentwintig blauwe vaten gedumpt. Zijn ze afkomstig van een drugslab? Moeten we de politie waarschuwen? Als we beter kijken zien we dat ze iets te netjes zijn gerangschikt voor een haastige dumping. En bovendien staat er een bordje bij: DUMP | IMBY van Studio Dirk Schlebusch. 
